pensoj
Hodiaŭ mi iom verkis, sed tre tre tre malrapide. Eble la plej bona vojo tra vivo estas simple neniam pensi pri la fruktoj de onia penado, ĉar tio estas certa vojo al malĝojo kaj trompitaj atendoj. Sed tio estas pli facile dirita ol farita, ĉar – kiel montras al ni la gramatiko de Esperanto – agoj estas nature kunligitaj kun siaj rezultoj. 
Mi ankaŭ priparolis Esperanton kaj lingvouzon kun samideano. Ĝui tion estas multoble pli facile por mi. 
Eble mi devus ne pensi pri ĉi tiaj aferoj, ĉar tio ŝajnas vana al mi; oni ne povas venki, same kiel oni ne povas venki kontraŭ vento. Sed ĉu mi vere havas kaj povas fari tian elekton? 