Dit literatuuronderzoek De vloek van Big Tech wil slechts een verkenning schetsen, waarin op zoek wordt gegaan naar "een aantal nieuwe inzichten, handelingsrichtingen en aanknopingspunten voor verder onderzoek", maar ook "ten minste acht dimensies" wil toevoegen "aan het debat over Big Tech."
De koppeling van Big Tech aan digitaal feodalisme is een interessante. Het bedrijfsleven blijkt namelijk een van drie machtsfactoren - naast religie en staat - te zijn waarvan de individu last kan hebben of krijgen en afhankelijk van kan worden of zijn.
Dit triggerde in ieder geval de behoefte om dit boek te willen lezen.
Het lezen van pagina 15 van de Inleiding roept bij mij de vraag op waarom we er schijnbaar vanuit gaan dat het product dat Big Tech aanbiedt, überhaupt nuttig is? Die vraag zal Passchier op pagina 56 beantwoorden, zal blijken.
Het is in ieder geval niet efficiënt - denk hierbij bijvoorbeeld aan de vele verdubbelingen van 'iets dat we content kunnen noemen' en de daarvoor benodigde opslagcapaciteit.
Op dezelfde pagina worden de grote banken naar voren gehaald. Echter wanneer we het basisproduct dat ze leveren onder de loep nemen, komen we niet verder dan een kerfstok. Het is dan ook typisch dat we dit soort kerfstokbedrijven zoveel macht hebben gegeven, door onszelf er afhankelijk van te maken.
Vervolgens wordt de aandacht gevraagd voor de ouders van het kind Big Tech. Het blijkt volgens Passchier het moderne eigendomsrecht te zijn dat het bestaan van Big Tech mogelijk heeft gemaakt. Datgene dat ons bevrijdde en voor vrij en gelijk burgerschap zorgde, zal later een juk worden.
Of dit een juiste aanname is valt te betwijfelen. Mogelijk is een van de kiemstimulansen geweest. Immers veel eerder ontbrak dit en kon er toch een ongekende bedrijfsorganisatiemacht ontstaan, die we kennen als de Hanse. En dit ging een stuk verder dan datgene wat we nu zien bij Big Tech. Er werd fysieke strijd, oorlog gevoerd om territorium te veroveren. Een andere kiemstimulans naast de door Passchier genoemde killer acquisitions (p. 38), dat trouwens ook al voor Big Tech bestond, is de door overheden in stelling gebrachte octrooien en patenten, zoals een European Patent Office (EPO). Bedoeld als bescherming, maar zoals vaker geldt, money counts en rechten en rechthebbende zijn zo gepasseerd. We lezen hierover de bevestiging op pagina 100.
Maar ook overheden laten zich inderdaad gemakkelijk afhankelijk maken, zoals Passchier terecht op pagina 40 stelt. Veelal ligt gebrek aan kennis en inzicht hieraan ten grondslag. Wat ook niet meehelpt zijn externe adviseurs uit diezelfde tech-bubble, die dit prediken.
zie verder:
Uitgebreide boekverslag: https://www.weikopiebes.nl/vakantie5/reis2011gesch.htm#boeken_Democratie