Rated Midzomer, stadsmoe 6/10
Eerder las ik ‘Portret van een onaangepaste’ (2010) van Bernard Wesseling, dat ik las met een groot gevoel van herkenning. <br/>En nu, na jaren, was dat niet anders bij ‘Midzomer, stadsmoe’ (2020)<br/><br/>In het kort: Het verhaal gaat over een jongensachtige man, een veertiger, fietskoerier in Amsterdam die een innerlijk gevecht voert tegen groeiend cynisme. Als fietskoerier in post Corona Amsterdam is er natuurlijk genoeg om je over op te winden en aan te ergeren. <br/><br/>Het boek bestaat uit 2 delen. In het eerste gedeelte staat een wat oudere vriend, Sjako centraal. Een linkse idealist, boekhandelaar in linkse boeken, een man van de oude stempel. Hij is spoorloos verdwenen. Ook het leven van de hoofdpersoon valt hierdoor in het slot. <br/><br/>In ‘deel 2’ vertrekt hij vrij plots met een nieuwe liefde Alma naar Lesbos om daar in kamp Kara Tepe vrijwilligerswerk te doen voor Because We Carry. Een liefdes- of wanhoopsdaad? <br/><br/>Deel 2 voelt als een tegennatuurlijk actie. Hoe kan een hyperbewust karakter zich daar staande houden? Er volgt een klap. (Een speelse hint naar De Klap van de Griekse schrijver Christos Tsiolkas?)<br/><br/>Het boek is niet compleet uitgewerkt. Deel 1 en 2 worden in de proloog bij elkaar gebracht, maar er is geen afgerond plot raamwerk.<br/><br/>Tijdens het lezen kwam het op mij over dat de belangrijkste reden om dit boek te schrijven een dwingende wens is om te schrijven. Het lijkt alsof Wesseling, als kind van de tijdgeest, probeert eigen woorden te vinden voor de soms gekmakende onmogelijkheden in de wereld. Maar hij heeft ook oog voor de wonderbaarlijke en vrolijke kant. Sterker nog: die heeft de overhand.<br/><br/>Als lezer zal ik daar vermoedelijk altijd moeiteloos in mee gaan.<br/><br/>Nb. Het verhaal bij de omslag foto is prachtig. Op zich zelf al een reden om dit boek te gaan lezen.